Skip to main content

Lees beneden het inspirerende en waargebeurde verhaal van Thomas Lustig!

⋆★⋆
LIEDTEKST – He Kleine Man

He kleine man
Daar sta je heel alleen
Weet nergens van
Hebt nooit geleerd te leven, geven, houden van
Of dromen waar te maken
Je weet niet beter dan…

Door herinneringen overmand
Zie ik je aan de waterkant
Genieten van wat komen zal
En wat ooit is geweest
Dat blijft je raken
Voelt als een vrije val

Maar als ik naar je kijk
Vult een warmte me gelijk

Kom we gaan genieten van elkaar
Of waar je dan ook heen wilt gaan
Ik weet het leven heeft veel hindernissen
Drempels te vergeven
Maar we zijn nog lang niet klaar

Nee ik wil zo graag vertrekken
Ontmoeten en ontdekken
Eindelijk voelen hoe het is
Om lief en leed zonder gemis samen te delen
Als alles anders was…

Eenzaam binnenin
Hopend op een nieuw begin

Kom we gaan genieten van elkaar
Of waar je dan ook heen wilt gaan
Ik weet het leven heeft veel hindernissen
Drempels te vergeven
Maar we zijn nog lang niet klaar

Nee ik wil zo graag vertrekken
Ontmoeten en ontdekken
Eindelijk voelen hoe het is
Om lief en leed zonder gemis samen te delen
Als alles anders was

– instrumental –

Kom we gaan genieten van elkaar
Of waar je dan ook heen wilt gaan
Ik wil zo graag vertrekken
Ontmoeten en ontdekken
Eindelijk voelen hoe het is
Om lief en leed zonder gemis samen te delen
Als alles anders was…

CREDITS

Tekst en Muziek – Catalijne
Muziek – Jos Kamps
Zang – Catalijne
Gitaar – Jos Kamps
Orkestarrangement – Twan Cox
Cello – Paul Rittel
Viool – Mirco Wessolly
Producer – Catalijne
Mix – Jasper Zuidervaart
Master – Wessel Oltheten
Foto – Richard Beukelaar

⋆★⋆
ONLINE MUSIC STORES

⋆★⋆
ACHTERGRONDVERHAAL

HE KLEINE MAN

‘He Kleine Man’ gaat over de verlangde relatie tussen een vader en zijn zoon. Het onvermogen van de vader om zijn liefde te uiten dankzij een traumatiserende jeugd drijft de twee steeds verder uit elkaar. Kan de zoon die emotionele barrière doorzien? Kan hij die eerste stap naar zijn vader toe zetten en de band verstevigen?

CATALIJNE: ”Ik schreef dit lied lang geleden, niet wetende dat ik mijn hoofdpersoon jaren later pas zou tegenkomen. Thomas.
Het allereerste moment dat ik hem ontmoette keek hij mij aan met zijn open blik, gulle lach en uitte de openhartige woorden: ‘Je moet weten: jaren geleden zou je me niet hebben willen leren kennen, ik heb slechte dingen gedaan. Maar ik ben veranderd.’

Wat schuilt er achter die woorden? Welke impact heeft zijn opvoeding gehad op zijn roerige verleden en belangrijker nog, hoe is hij daaruit gekomen?
Ik raakte met hem in gesprek. Een gesprek waarvan ik hoop dat het menigeen inspireert.”

Het verhaal van Thomas Lustig

‘’Ik heb dubbel diagnose klinieken gezien, ben in psychoses gekomen, angstaanvallen…
Ik was ongeveer 15 kilo lichter dan dat ik nu was. Op het randje van de dood. Mijn eigenwaarde was helemaal weg. Alles was weg.
Ik was niks meer waard.’’ – Thomas

_____ THOMAS LUSTIG  _____

Thomas Lustig. Lang en tenger, met kort, warrig haar. Onopvallende kleding en met een open blik achter zijn stevige brilmontuur.
Heel anders dan de ‘verwarde professor’ op vroegere foto’s. De man die ik volgens hem niet zou hebben zien staan.

Drugs, drankgebruik en vandalisme staan op zijn CV, alsook psychoses, dubbel diagnose klinieken en meer. Een roerig verleden, maar nu, open en spontaan, als hulpverlener een waardevolle vriend voor velen.

We spreken af in een gemoedelijk café aan de Veluwse bosrand en anderhalf uur lang vertelt hij mij in het mensengedruis zijn roerige levensverhaal. Ik hang aan zijn lippen, vastbesloten dit verhaal te delen met iedereen die dit nodig heeft.

Hoe was je jeugd?
‘’Ik ben de middelste uit een gezin van vijf kinderen. Met een broer, een zus en nog twee broertjes groeiden we op in de buurt van Dieren en hadden we een, noem het, ingewikkelde jeugd.
De dagen dat het gezellig was kon je op één hand tellen. Eigenlijk was het altijd ruzie, stress, schreeuwen… Dat was aan de orde van de dag. Mijn broers en ik zochten onze heil dan ook altijd buiten of bij anderen. Je zag bij andere families hoe anders het er daar aan toe ging en dacht: ‘Wat raar. Zo kan het ook.’ Ik schaamde me dan ook voor mijn ouders.’’

Waarom was er zoveel spanning binnen jullie gezin?
”Mijn vader kwam overspannen thuis te zitten, hij is autistisch. Hij voelde de druk en verantwoordelijkheid om voor alles te zorgen. Ik denk dat hij het gewoon niet aankon. Hij was maatschappelijk werker notabene. Toen mijn vader ziek werd, was mijn moeder net aan het studeren. Ze werkte als verpleegkundige en was aan het doorleren. Vanaf het moment dat hij helemaal overspannen thuis kwam te zitten moest mijn moeder noodgedwongen voor mijn vader gaan zorgen en stoppen met haar baan. Toen werd het heel krap allemaal. We mochten hem niet teveel belasten en alle verantwoordelijkheid kwam op de schouders van mijn moeder te liggen. Vanaf dat moment leerde je maar voor jezelf zorgen, niet met je verdriet te komen. Als ik ergens mee zat leerde ik al heel snel dat ik het beter niet kon zeggen. Vanaf daar is het misgegaan.’’

Wat deed je om aan die thuissituatie te ontsnappen?
‘’Allemaal, los van elkaar, alle broers en mijn zus, zochten we een soort acceptatie ergens anders omdat we dat thuis niet hadden, niet kregen en er ook niet op konden rekenen. Zo kwam ik op vroege leeftijd al buiten, met vrienden, en ging ik daar naar acceptatie zoeken. We gedroegen ons opstandig en waren schuldig aan vernielingen in de buurt.
Vanaf mijn 15e  ging ik echt al aan de drugs. Met de jongens buiten diefstallen plegen, waarbij de school ook elke keer werd gebeld, ging het snel de verkeerde kant op. Het had niet veel gescheeld of ik denk dat mijn ouders de stekker eruit hadden getrokken en het contact hadden verbroken.’’

Hoe kwam het zover?
‘’Het begint met een stukje ontdekken denk ik. Experimenteren met vrienden. Op een gegeven moment wordt het gewoon een soort leefstijl. Je begint vroeg aan drugs, hebt geld nodig om dat te kunnen betalen en gaat dus stomme dingen doen om daaraan te komen.
Je wilt gewoon stoer zijn, je wilt ergens bij horen. Ik denk dat dat het vooral is. Gewoon iemand willen ZIJN. Eigenwaarde, zelfbeeld. Ik was het kleine jongetje, angstig, dat bang was, afgewezen was. Dan ga je toch overcompenseren. Bewijsdrang.

We kwamen er op jonge leeftijd ook achter dat ik ADHD had. Als kind vergat ik alles, ik liet bijvoorbeeld overal de fiets staan. Ik was zo ontzettend chaotisch en druk. Achteraf gezien ben ik eigenlijk helemaal niet zo hyperactief. Maar dat was gewoon de thuissituatie. Mijn moeder zei tegen mij: je hebt een handicap. Je zult ermee moeten leren leven, je zult bepaalde dingen nooit goed kunnen. Dat had ze wel goed bedoeld, ze wou me beschermen, maar het heeft mij enorm beschadigd natuurlijk en ons allemaal.’’

Hoe ben je uiteindelijk uit dat wereldje gestapt?
‘’Vanaf mijn 19e veranderde mijn leven. Ik werkte en woonde bij mijn ouders in en was buiten nog steeds drugs aan het gebruiken. Toen iemand voorstelde bij het leger te gaan om op die manier toch iets van mijn leven te maken, haakte ik aan. Ik solliciteerde en was eerlijk over mijn levenswijze tijdens de psychologische tests. Ik werd afgekeurd.
Maar ik gaf niet op. Samen met een cultureel werker maakten we een plan over hoe ik me moest gedragen en wat ik moest zeggen bij een volgende sollicitatieronde. Een jaar later solliciteerde ik weer en loog alles aan elkaar om de baan te krijgen. Na uiteindelijk drie, vier psychologische tests werd ik als twijfelgeval aangenomen en ging ik aan de slag bij de Koninklijke Marine.”

Wat deed deze baan bij de Koninklijke Marine met je?
”Toen is er wel wat veranderd in mij. Iedereen, ook mijn ouders, gaf me lof. Ik was in één keer iemand. Ik ging helemaal omhoog in mijn ego en eigenwaarde. Voor de buitenwereld én mijzelf stapte ik in één keer uit dat wereldje en ging ‘normale dingen’ doen. Ik kon een huis kopen op mijn 21e en kreeg een hele leuke vriendin waar ik een lange relatie mee heb gehad. Die vriendengroep bleef in die periode wel een beetje hetzelfde, maar we hadden allemaal huizen en we werkte. In de realiteit echter gebruikte ik ondertussen nog steeds heel veel drugs, ging heel veel uit, maar verborg dat voor mijn vriendin. Ik leidde in werkelijkheid een dubbelleven. ‘’

Dus het bracht je veel op dat moment om naar het leger te gaan?
”Het bracht me heel veel op dat moment om naar het leger te gaan. Heel veel valse eigenwaarde. Want ik bouwde mijn identiteit natuurlijk op alle spullen, mijn geld, de perceptie. Dat was mijn hele identiteit geworden. Op een gegeven moment ben ik binnen mijn baan overgestapt van boot en is alles geëscaleerd.”

Hoe ben je in de problemen geraakt?
”Eigenlijk had ik al vanaf kinds af aan, vanaf de pubertijd, een soort clownsrol. Ik gedroeg me altijd als een idioot, dat was mijn masker zeg maar, ik was de clown. Ik deed altijd maar gek en gestoord, niemand nam me serieus, en ze lieten je dus ook met rust…
Dat deed ik bij de marine ook. Op het schip waar ik al die eerste jaren zat accepteerden ze dat: ’Laat hem maar, hij is wie hij is.’ Ik kon daar doen wat ik wou en ze lieten me ook zijn wie ik op dat moment was.

Na vier jaar ging ik naar een nieuw schip, maar dat was een net gebouwd schip met allemaal ambitieuze mariniers erop. Het werd heel snel duidelijk dat mijn gedrag daar niet getolereerd werd, dus dat botste enorm. Ik kreeg een incident met iemand waarop er een waarschuwing volgde, een ander slaapverblijf en drankverbod in de haven. Op dat moment ben ik gaan drinken en helemaal door het lint gegaan. Ik heb echt heel veel dingen gedaan waar ik spijt van heb en uiteindelijk ben ik een half jaar later ontslagen.
Dat was de eerste hele gigantische deuk die ik opliep. Mijn identiteit stortte helemaal in.”

Wat gebeurde er toen?
”Ik kreeg eervol ontslag en werkte vervolgens op een booreiland. Financieel kon ik mijn leven voortzetten, maar het was er keihard werken en het voelde aan als een gevangenis. Ik hield het maar een half jaar vol. In datzelfde jaar verliet ook mijn vriendin me waar ik al vijf jaar een relatie mee had.
Die vriendin remde mij een beetje. Ik had een dubbelleven, dus ik gedroeg me dan enigszins normaal als zij er was. Dat kon niet lang goed gaan natuurlijk. Ik loog echt alles aan elkaar… Ik verloor die baan, werd ontslagen en toen vervolgens ook zij het uitmaakte met mij was ik daar helemaal kapot van. Helemaal kapot. Het was verlies op verlies op verlies. Vanaf dat moment, in 2012, ben ik zo gigantisch aan de drugs gegaan en drank… Ondertussen hield ik ook mijn veel te dure leefstijl aan. Alles om die perceptie voor de buitenwereld maar in stand te houden en dat terwijl ik geen inkomen had. Zo ben ik in de schulden terechtgekomen. Mijn leven begon echt zichtbaar af te brokkelen en toen werd duidelijk: jij hebt een probleem. Je hebt een drugsprobleem.”

Wat deed dat met je?
”Mijn eigenwaarde was helemaal weg. Alles was weg. Ik was niks meer waard. Ik had zoveel pijn. Je begint dan met verzachten, verdoven, en uiteindelijk moet je dat in stand blijven houden. Ik ben hulp gaan zoeken en tot 5 jaar geleden heb ik heel erge dingen meegemaakt. Dubbel diagnose klinieken gezien, in psychoses gekomen, angstaanvallen. Ik was ongeveer 15 kilo lichter dan dat ik nu was. Op het randje van de dood. 

Ik heb mijzelf nooit kunnen vergeven voor hetgeen ik was kwijtgeraakt. Het huis, die vriendin, de baan. Al die uiterlijke dingen die mij een schijn goed gevoel gaven. Dat was ik kwijt. Ik heb zo lang dat fictieve leven geleid, gedaan alsof er niks aan de hand was…

Het was zo erg geworden dat ik op het punt heb gestaan er een einde aan te maken. Op dat moment heb ik hulp gezocht en ging het even goed, maar daarna werd het weer erger. Het werd steeds erger. Zo ben ik jarenlang doorgegaan. Zo erg dat ik mezelf helemaal kwijt was. Ik wilde ook door niemand meer gezien worden, leefde als een kluizenaar, koptelefoon op, en wilde door niemand aangesproken worden. Ik was gewoon mezelf niet meer – misschien wel nooit geweest – en ik kwam er ook niet uit. Het werd alleen maar erger omdat ik mezelf niet kon vergeven. Gelukkig is het uiteindelijk toch goed gekomen.’’

Hoe is het uiteindelijk goed gekomen?
Ik vond God. Of, als ik het voor atheïsten mag vertalen naar iets universeel tastbaars: Liefde.

Ik had mijn hart voor iedereen afgesloten, zelfs voor mijzelf. Toen ik na een lange zoektocht naar herstel plots in aanraking kwam met de kerk, die gemeenschap van mensen, was ik in het begin heel voorzichtig. Ik hield mensen op afstand. Maar op een gegeven moment heb ik mijn hart geopend voor die warmte.

Ik was ook altijd zo koppig. Als jij tegen me zei: ‘Ga naar links’ ging ik naar rechts. Gewoon, puur om ertegenin te gaan. Dat was mijn persoonlijkheid.
Daarnaast had ik voor dit moment ook nog eens de gedachte: ’Ik moet éérst helemaal goed zijn.’ Dat ging natuurlijk nooit lukken.

Uiteindelijk leerde ik dat ik mocht komen zoals ik was en dat ik mezelf nu nog niet kon veranderen, maar dat dat door die liefde uiteindelijk wel zou kunnen. Dat als ik mijn leven overgaf, het kon veranderen. Want ik zat helemaal opgesloten in die gedachtewereld. Ik maakte mezelf helemaal gek in mijn hoofd. Dat is heel eng, dat is echt heel eng. En op een gegeven moment leerde ik vanuit mijn hart te leven. Vanuit die liefde, vanuit die rust.

ZELFACCEPTATIE
W
aar Thomas uiteindelijk voor koos was ‘Jezelf accepteren met alle imperfecties inclusief’.
Van jezelf durven houden, en van moment tot moment enkel proberen steeds weer keuzes te maken vanuit de beste intentie.
Wat dan geleidelijk aan volgt is een opeenstapeling van positieve ervaringen, daarmee gegronde en gewortelde eigenwaarde, en – met wat geduld – uiteindelijk een positief verleden om op terug te kijken en trots op te zijn.

HOE KOMT HET IN DE OPVOEDING ZO VER?
CATALIJNE: ”Wat mij heel erg benieuwd in dit verhaal is waaróm Thomas de moeilijke jeugd heeft gehad die hij heeft gehad. Het is makkelijk om zijn ouders weg te zetten als boeman, maar er moet toch een reden zijn waarom zij zich gedroegen zoals ze deden? Welke pijn droegen zij met zich mee dat ze niet anders konden dan zich gedragen zoals ze deden?”

En zie jij, merk jij, dingen van de opvoeding van je ouders terug in de opvoeding naar je kind, je zoon Rafael?
‘’Ik denk het wel. Niet bewust, maar het zal er vast zijn. Ik denk er wel vaak over na. Er zullen ongetwijfeld dingen zijn die ik meeneem. Mijn vader heeft mij niet echt opgevoed. Dat was meer mijn moeder en dat was een tiran.’’

Een tiran?
‘’Ja, dat was een dril, echt geen lolletje hoor. Er waren wel mooie momenten, maar een heleboel verschrikkelijke momenten dat zij… Ja dat was verschrikkelijk. Dat er geen goed woord was, dat je heel naar behandeld werd. Daar kwam ze wel weer op terug, zei ze sorry voor.’’

En je bedoelt op emotioneel vlak een tiran? De impact was emotioneel.
‘’Ja, verbaal. Verbaal. En ik snap wel waarom ze zo deed. Mijn moeder heeft haar situatie ook uitgelegd aan ons.’’

Wat was haar situatie dan?
‘’Ook keihard afgewezen. Echt genegeerd door haar moeder, nauwelijks een bestaansrecht. En dat heeft haar ongelofelijk gekwetst, nooit goed genoeg zijn. Zij heeft op haar beurt ook dingen van haar opvoeding meegenomen. Dus, zal ik iets meenemen naar de opvoeding van mijn zoon? Ik probeer het niet te doen. Maar gelukkig wijst mijn vrouw mij daar wel op. En aan de andere kant, Rafael is zo autistisch als wat, leeft in zijn eigen wereld, wij laten hem zijn eigen gang gaan. Maar wat ik bewust heb geprobeerd is om korte metten te maken met het afwijzen zoals mijn moeder mij afwees en haar moeder haar afwees. Gaan we niet meer doorgeven. In de praktijk zal ik mijn zoon nooit afwijzen. Maar mijn ouders wilden mij ook niet bewust afwijzen. Toch is het gebeurd.”

Misschien ook dat ze diep van binnen eigenlijk zichzelf afwees op het moment dat ze jullie afwees? 
”Dat denk ik ja. Dat denk ik. Ik bedoel, dat is het.”

TRANSGENERATIONEEL TRAUMA
Onverwerkt leed in de familielijn wordt doorgegeven aan het nageslacht.


Hoe je wordt opgevoed v
ormt je en geef je voor een deel weer door aan je eigen nageslacht. Je normen, waarden, wereldbeeld en manier van kijken naar dingen. En, je ervaringen.

Helaas is in sommige (te veel) gevallen die opvoeding gemarkeerd door een trauma dat generatie op generatie onbewust wordt doorgegeven.
‘’Onverwerkt leed kan zijn ontstaan door oorlog, geweld, misbruik, overbelasting door ziekte en dood. Het lijkt te groot om aan te kunnen of om te verwerken. Het wordt geparkeerd, ingekapseld of op andere wijze door eenzijdige overlevingsmechanismen onderbelicht. Het krijgt niet de aandacht die het behoeft en blijft onbewust om aandacht vragen. Als er dan kinderen komen, krijgen zij deze pakketjes al vanaf jongs af aan mee. Overlevingsmechanismen en belemmerende overtuigingen worden tijdens de opvoeding overgedragen en liggen vervolgens diep verankerd in het systeem.‘’ Bron: to be me.

En dat afwijzen gebeurt niet nu ook met Rafael?
‘’Nee, zeker niet, 100 procent.’’

Omdat je je daarvan bewust bent?
‘’Ik ben me ervan bewust, maar niet bewust mee bezig. Hij is nog te jong denk ik. Ik denk dat het een hele mooie vraag is, een waar ik over na moet denken… Ik kan wel zeggen, nee, maar wat houdt dat dan in hè? Wanneer wijs je iemand af? Ik kan in ieder geval liefde geven, laat ik het zo zeggen. Daar ga ik eens mee verder…’’

En hoe is je relatie nu met je ouders?
Mijn ouders beseffen nu ook wel dat ze heel veel hebben laten liggen. Daar hebben ze spijt van en daar hebben we ook erkenning voor gekregen. Ik van mijn kant heb nu verder geen verwijt meer naar hen toe omdat ik het nu in de context kan plaatsen. Ik begrijp nu waarom de gezinssituatie was zoals die was en dat geeft me vrede.‘’

 

Ten slotte, hoe kijk je terug op deze hele ervaring?
‘’Ik kon mezelf nooit vergeven voor wat was geweest. Op een gegeven moment moest ik de liefde ervaren door die omslag in mijn leven, die gemeenschap van mensen die mij omarmde zoals ik was. Toen besefte ik dat ik mezelf kon gaan vergeven. Er is een bepaalde belofte die ook in de bijbel staat: ‘Hij zal alle dingen laten meewerken ten goede’. God zegt: ik geef je geen slechte dingen, die komen van de tegenstander. Maar ik zal al die slechte dingen laten meewerken ten goede (Romeinen 8:28).
Ik was op een gegeven moment zelfs dankbaar voor wat er was gebeurd. Om wat het me had gebracht. Ik moest daar zijn. Ik had de keuze over hoe ik nu leef nooit in mijn leven kunnen maken als dat niet voorgevallen was.”

 

_____ AFSLUITEND _____
Thomas vond uiteindelijk een manier om zijn destructieve gedrag te doorbreken en op eigen kracht het verleden van generatie op generatie los te laten en een positieve toekomst stap voor stap weer op te bouwen. Iets wat zijn ouders helaas niet was gelukt en velen met hen.

Kun je het ze kwalijk nemen? Een wijs persoon zei laatst tegen me dat er geen enkele ouder is die niet van zijn kind houdt, maar door een gebroken verleden misschien niet in staat is die liefde te geven. Ik persoonlijk denk dat er altijd een reden is voor iemands negatieve gedrag en dat je die reden kunt vinden, als je hem maar wilt vinden?
Wanneer je die reden vervolgens vindt kan er daardoor begrip ontstaan over waaróm iemand zich zo gedraagt. Dat begrip leidt zoals in het geval van Thomas dan weer tot betere acceptatie van de situatie of, in de meest gunstige gevallen, een kans om de onderlinge relatie opnieuw op te bouwen.

‘He Kleine Man’ gaat over de verlangde relatie tussen een vader en zijn zoon. Het onvermogen van de vader om zijn liefde te uiten dankzij een traumatiserende jeugd drijft de twee steeds verder uit elkaar. Kan de zoon die emotionele barrière doorzien? Kan hij die eerste stap naar zijn vader toe zetten en de band verstevigen?

⋆★⋆
IN DE PERS

HEILIGE BOONTJES & HE KLEINE MAN

Dé plek in Rotterdam om ‘He Kleine Man’ aan te verbinden is natuurlijk ‘Heilige Boontjes’,
waar kansrijke jongeren de kans krijgen een nieuw leven op te bouwen.
Lees alles over ‘Heilige Boontjes’ op hun website:

HEILIGE BOONTJES

En lees het inspirerende interview met Thomas terug tijdens het genot van een bakkie pleur of koppie thee. Te vinden als boekwerk op de leestafel bij de entree:

⋆★⋆
PERSBERICHT

‘He Kleine Man’ is de nieuwe single van zangeres CATALIJNE en maakt deel uit van het Nederlandstalige conceptalbum ‘Verwonderling’ waarin de zangeres op zoek gaat naar de zilveren rand in elke situatie. Het lied gaat over de verlangde relatie tussen een vader en zijn zoon. Het onvermogen van de vader om zijn liefde te uiten dankzij een traumatiserende jeugd drijft de twee steeds verder uit elkaar. Kan de zoon die emotionele barrière doorzien? Kan hij die eerste stap naar zijn vader toe zetten en de band verstevigen?

Verbonden aan het nummer is het verhaal van persoonlijk begeleider in wording en voorganger Thomas Lustig. Als zoon van ook getraumatiseerde ouders en zelf nu vader van een vierjarige zoon is hij dé schakel die het patroon van ‘moeilijk opvoedbare jeugd’, generatie op generatie, kan doorbreken.

Drugs, alcohol, vandalisme, psychoses en dubbeldiagnose klinieken maken deel uit van zijn roerige verleden, maar in het heden is hij echter de rust, kalmte en warmte zelve.
Hoe is hij zo geworden? Wat heeft hem dit pad vol negativiteit opgedreven en belangrijker nog, hoe heeft hij zijn ware zelf uiteindelijk teruggevonden?

‘He Kleine Man’ is een lied voor ieder die verlangt naar liefde. Met het verhaal van Thomas eraan verbonden hoopt CATALIJNE de diepere context van het lied mee te geven en de boodschap uit te dragen: er is hoop. Er schuilt altijd meer achter die gevoelde afwijzing, geuite woede of andere negatieve emotie van een dierbare naar jou toe, ‘van een vader naar zijn zoon’. De ketting van een zogenaamd transgenerationeel trauma kan doorbroken worden.

He Kleine Man is vanaf 11 november 2022 te beluisteren in alle online music stores.

– einde persbericht –

CATALIJNE is een verhalende zangeres, bekend om haar expressieve en betoverende manier van zingen en performance. Met de Concours de la Chanson Liesbeth List-prijs op haar naam staat zij voor muziek die raakt en verbindt.

Luister en bekijk hier het andere werk uit VERWONDERLING

Catalijne, zangeres theater, winnares concours de la chanson Liesbeth List prijs

Concours de la chanson

Muziekprijs

____________★_____________

Catalijne is zangeres binnen theater, bekend om haar verhalende en betoverende manier van zingen, performance en songwriting. Met de Concours de la Chanson liesbeth List-prijs op haar naam staat zijn voor muziek die raakt en verbindt.